در تقویم، روز کارگر بهانه‌ای است برای تجلیل از کسانی که سازندگان اصلی بنای توسعه و رفاه یک جامعه‌اند. اما امسال، یادکردِ روزِ کارگر، رنگ‌وبویی متفاوت از همیشه دارد. در حالی که سایه سنگین بی‌ثباتی‌های اقتصادی و تبعات ناشی از تنش‌های منطقه‌ای بر فضای کسب‌وکار سایه افکنده است، این طبقه کارگر است که بیش از هر زمان دیگری، بارِ این فشارها را بر شانه‌های استوار خود حمل می‌کند.
این روزها، کارگران ما تنها با چالش‌های صنفی همیشگی مواجه نیستند؛ بلکه در شرایطی که رکود بر بازارها چنبره زده و امنیت شغلی به دغدغه‌ای حیاتی بدل شده، آن‌ها با صبوریِ ستودنی خود، چراغِ کارخانه‌ها، کارگاه‌ها و پروژه‌های تولیدی را روشن نگه داشته‌اند. کارگری که در این دورانِ سخت، دست از تلاش نکشیده، حقیقتاً در حال انجام «جهادی خاموش» برای حفظ تاب‌آوری اقتصاد ملی است.
باید بپذیریم که جامعه کارگری در این ایام، در خط مقدم نبردی دشوار قرار دارد؛ نبردی برای تأمین معیشت خانواده و نبردی برای جلوگیری از توقف چرخ‌های تولید میهن در روزهای پرآشوب جنگ. مشاهده تلاش آنان در چنین فضای سنگینی، نه تنها ستودنی، بلکه درس‌آموز است.
گرامیداشتِ روز کارگر در سال جاری، نباید تنها به شعار و تقدیرهای نمادین محدود شود؛ این روز، فرصتی است برای بازخوانیِ این حقیقت که «عدالتِ اجتماعی» و «حمایتِ واقعی از تولید»، بدونِ حمایتِ بی‌قیدوشرط از کرامتِ کارگر ممکن نیست. جامعه‌ای که در روزهای سختی و فشار، کارگرانش را دریابد، آینده خود را تضمین کرده است.
وظیفه ماست که صدای خستگی‌ها، مطالبات و دغدغه‌های این عزیزان را فارغ از هیاهوی اخبار، به گوش تصمیم‌گیران برسانیم. امروز، بیش از هر زمان دیگری، ارج نهادن به کارگر، به معنایِ پاسداری از کیانِ خانواده و ثباتِ کشور است.
در نهایت، روز یازدهم اردیبهشت را به همه کارگرانی که در میانه این طوفان‌ها، امید را با دستان خود می‌سازند، تبریک می‌گوییم و امیدواریم با تدبیر مسئولان و همبستگی ملی، روزهای سختِ معیشتی به پایان رسیده و لبخندِ آرامش به سفره‌های این دستانِ بی‌ادعا بازگردد.
