هر جا سخن از توسعه به میان می‌آید، باید نخست از آموزش و پرورش سخن گفت. هیچ جامعه‌ای با برج‌سازی، توسعه تجاری و رونق مقطعی خدمات، به پیشرفت واقعی نمی‌رسد اگر مدرسه، معلم و دانش‌آموز در اولویت نباشند. این واقعیتی است که در جزیره کیش، با وجود همه ظرفیت‌ها و امکانات، هنوز آن‌گونه که باید جدی گرفته نشده است.
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی فیدار آریا، آموزش و پرورش در کیش سال‌هاست با مشکلاتی دست و پنجه نرم می‌کند که دیگر نمی‌توان آن‌ها را مسائل مقطعی یا عادی دانست. با پایان سال تحصیلی و آماده شدن برای سال تحصیلی آینده، نشانه‌های این چالش‌ها آشکارتر از همیشه است؛ از کمبود معلم گرفته تا کمبود فضای آموزشی و از همه مهم‌تر، وضعیت معیشت و مسکن فرهنگیان. این‌ها هشدارهایی جدی‌اند که اگر همچنان نادیده گرفته شوند، دود آن مستقیماً به چشم دانش‌آموزان، خانواده‌ها و آینده جزیره خواهد رفت.
یکی از مهم‌ترین مشکلات آموزش و پرورش کیش، دشواری جذب و نگهداشت معلم است. دلیل این مسئله هم روشن است. وقتی هزینه‌های زندگی در کیش بالاست، اجاره مسکن به یک معضل جدی تبدیل شده و فشار معیشتی بر دوش فرهنگیان سنگینی می‌کند، چگونه می‌توان انتظار داشت معلمان با انگیزه و آرامش در این جزیره ماندگار شوند؟ معلمی که دغدغه سقفی بالای سر خود دارد، معلمی که باید بخش مهمی از انرژی خود را صرف تأمین حداقل‌های زندگی کند، چگونه می‌تواند با تمرکز کامل در کلاس درس حاضر شود و بار سنگین تعلیم و تربیت را به دوش بکشد؟
واقعیت این است که مسئله مسکن و معیشت معلمان در کیش دیگر یک گلایه صنفی ساده نیست؛ این موضوع به یک بحران واقعی در حوزه آموزش تبدیل شده است. اگر مسئولان به‌دنبال ارتقای کیفیت آموزشی هستند، باید بپذیرند که آرامش معلم، پیش‌شرط آموزش باکیفیت است. نمی‌توان از اهمیت تعلیم و تربیت سخن گفت، اما در عمل معلمان را با مشکلات ابتدایی زندگی تنها گذاشت.
در کنار این چالش، کمبود معلم نیز به یکی از نگرانی‌های جدی پیش از آغاز سال تحصیلی آینده تبدیل شده است. اگر از امروز برای تأمین نیرو برنامه‌ریزی نشود، مدارس کیش ناچار خواهند بود سال تحصیلی را با کلاس‌های پرتراکم، فشار مضاعف بر معلمان موجود و افت کیفیت آموزشی آغاز کنند.
مشکل دیگر، کمبود فضای فیزیکی و آموزشی است. مدرسه فقط چهاردیواری نیست؛ مدرسه باید محیطی امن، استاندارد و مناسب برای یادگیری و رشد باشد. وقتی فضای آموزشی متناسب با نیاز جمعیت دانش‌آموزی توسعه پیدا نکند، نتیجه آن چیزی جز افت کیفیت آموزش، کاهش تمرکز دانش‌آموزان و فشار بیشتر بر کادر آموزشی نخواهد بود. این کمبودها در منطقه‌ای مانند کیش، که همواره از ظرفیت‌ها و فرصت‌های ویژه آن سخن گفته می‌شود، بیش از هر جای دیگر پرسش‌برانگیز است.
آموزش و پرورش نباید در حاشیه تصمیم‌گیری‌ها بماند. اگر کیش قرار است آینده‌ای روشن داشته باشد، این آینده از کلاس درس می‌گذرد، نه فقط از پروژه‌های عمرانی و اقتصادی. امروز وقت آن رسیده که مسئولان با نگاهی جدی‌تر و مسئولانه‌تر، برای حل مشکل مسکن و معیشت معلمان، تأمین نیروی انسانی کافی و توسعه فضاهای آموزشی اقدام کنند. ادامه وضع موجود، به معنای فرسوده‌تر شدن بدنه آموزش و پرورش و عمیق‌تر شدن مشکلاتی است که فردا حل آن‌ها بسیار پرهزینه‌تر خواهد بود.
کیش برای توسعه واقعی، پیش از هر چیز به عدالت آموزشی و آرامش معلمان نیاز دارد. این مطالبه نه یک خواسته فرعی، بلکه ضرورتی فوری برای آینده جزیره است.
انتهای پیام/
